ଶ୍ରୀନଗର: ସେମାନେ ମାସ ମାସ ଧରି ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକାର ଯୋଜନା କରିଥିଲେ। ଭୂସ୍ୱର୍ଗ କାଶ୍ମୀରରେ ମଧୁରାତି ବିତାଇବାକୁ କଳ୍ପନା କରିଥିଲେ। ବିବାହର ସମସ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତତା ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସୁଜାତା ଓ ଶ୍ୟାମଳ (ପରିବର୍ତ୍ତିତ ନାମ) ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକା ପାଳନ ପାଇଁ କାଶ୍ମୀରର ପାର୍ବତ୍ୟ ଉପତ୍ୟକା ପହଲଗାଓଁରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ । ଶ୍ୟାମଳ ପାହାଡ଼କୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ସେ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲେ, ଏହି ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଝଡ଼ରେ ମଧ୍ୟ ଏଗୁଡ଼ିକ ହଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରେମ ଠିକ୍‌ ସେପରିି ହେବା ଉଚିତ ବୋଲି କହୁଥିଲେ।ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଶାନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ଉପତ୍ୟକା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରେ ବୋଲି ଯାହା ଶୁଣିଥିଲେ, ତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଓ ଏକ ଶାନ୍ତ ଶୀତଳ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜୀବନର ନୂଆ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଆଶା ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ଏକାଠି ବଞ୍ଚିବା ଓ ଏକାଠି ମରିବାକୁ ସେମାନେ ପଣ କରିଥିଲେ।

ଆଜି ସୁଜାତା ଓ ଶ୍ୟାମଳ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ବସିଥିଲେ। ସୁଜାତାଙ୍କ କୋଳରେ ମଥା ରଖି ଶ୍ୟାମଳ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଶୋଇଥିଲେ। ଶ୍ୟାମଳଙ୍କ କେଶକୁ ସୁଜାତା ଧୀରେଧୀରେ ସାଉଁଲେଇ ଦେଉଥିଲେ। ମାତ୍ର ଏତିକି ବେଳେ ଏକ ଅଦ୍‌ଭୁତ ଶବ୍ଦ ଅଞ୍ଚଳର ନିରବତାକୁ ଛିନ୍‌ଭିନ୍‌ କରି ଦେଇଥିଲା। ସେ ଶବ୍ଦ ପକ୍ଷୀଙ୍କର ନ ଥିଲା, ପବନର ନ ଥିଲା;ସେ ଶବ୍ଦ ଥିଲା ଗୁଳିର, ଭୟର ଓ ଆତଙ୍କର । ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କ ଗୁଳି ଶ୍ୟାମଳଙ୍କ ଦେହରୁ ନିଗାଡ଼ି ଦେଇଥିଲା ସବୁ ରକ୍ତ । ମୁହଁ ଶେତା ପଡ଼ି ଯାଇଥିଲା, ଶରୀର ନିଷ୍ପନ୍ଦ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା। ହେଲେ ସୁଜାତା ଭାବୁଥିଲେ ଶ୍ୟାମଳଙ୍କୁ ନିଦ ହୋଇ ଯାଇଛି। ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ….ଶୁଣ, କେବଳ ଥରେ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ କହିଥିଲ ଯେ ବିବାହ ପରେ ଆମେ ଏପରି ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା; ଯେଉଁଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବ ଉଚ୍ଚଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼…., ଗଛଲତାରେ ଭରପୁର ସବୁଜ ଉପତ୍ୟକା…. ଯେଉଁ ଆଡେ଼ ଚାହିଁଲେ ଖାଲି ଦିଶୁଥିବା ଶୂନ୍ୟତା ଓ ଶୂନ୍ୟତା…., ତୁମେ କହୁଥିବ, ମୁଁ ଶୁଣୁଥିବି…. ମୁଁ କହୁଥିବି, ତୁମେ ଶୁଣୁଥିବ…. ତୁମେ ମୋ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ ନେବ ବୋଲି କହିଥିଲ… ଦେଖ, ଆଖି ଖୋଲ…. ସବୁକିଛି ଠିକ୍‌ ସେମିତି ଅଛି… ଯେମିତି ତୁମେ କହିଥିଲ…. ଦେଖ ଚାରିଆଡେ଼ ଉପତ୍ୟକା, ଅସୁମାରି ଗଛ, ଚାରିଆଡେ଼ ନିରବତା, ଗଭୀର ନିରବତା… ମାତ୍ର ତୁମେ କାହିଁକି ନିରବ ହୋଇଗଲ….?