ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ : ନାମମାତ୍ର ବା ନୋମିନାଲ ମୋଟ ଘରୋଇ ଉତ୍ପାଦର( ଜିଡିପି)ରେ ଭାରତ ଜାପାନକୁ ପଛରେ ପକାଇ ବିଶ୍ବର ଚତୁର୍ଥ ବୃହତ ଅର୍ଥନୀତିରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ହେଲେ ମୁଣ୍ଡପିଛା ଆୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତ ଜାପାନଠାରୁ ଏବେ ବି ବହୁତ ପଛରେ ଅଛି। କାରଣ ଭାରତର ବର୍ତ୍ତମାନର ମୁଣ୍ଡପିଛା ଜିଡିପି ୧୯୫୦ ଦଶକର ଜାପାନ ସହିତ ସମାନ। ନାମମାତ୍ର ଜିଡିପି ଆଧାରରେ ଜାପାନକୁ ପଛରେ ପକାଇବା ଦେଶ ପାଇଁ ଏକ ମାଇଲଖୁଣ୍ଟ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ଦର୍ପଣ ସଦୃଶ। ଏହି ସଫଳତା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୁଣ୍ଡପିଛା ଆୟ ଏବଂ ଜୀବନଧାରଣ ମାନ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଭାରତକୁ ଜାପାନ ସହିତ ସମକକ୍ଷ ହେବାକୁ ଆହୁରି ବହୁତ ସମୟ ଲାଗିପାରେ। ଏମିତିକି ଜାପାନ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀ ସହ ସମାନ ହେବାକୁ ଆଉ ୫୦ ବର୍ଷ ଲାଗିବ।
ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଆଶିଷ ଏସ୍ ଙ୍କ ମତରେ, ଅସମାନତା, କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା ଏବଂ ଆଞ୍ଚଳିକ ବୈଷମ୍ୟ ଭାରତର ପ୍ରଗତିରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି। ତାଙ୍କ ମତରେ ଭାରତକୁ ଜାପାନର ଜୀବନଧାରଣ ମାନରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ କିଛି ଦଶନ୍ଧି ଲାଗିଯାଇପାରେ। ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ ହେଉଛି ଭାରତର ୫ମ ବୃହତ୍ତମ ଅର୍ଥନୀତି ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ମୁଣ୍ଡପିଛା ଜିଡିପି ଆଫ୍ରିକୀୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ତିନି-ପଞ୍ଚମାଂଶ ଅପେକ୍ଷା କମ୍। ଆଶିଷଙ୍କ କହିବାନୁଯାୟୀ, ଯଦି ଜାପାନ ଅର୍ଥନୀତି ସ୍ଥିର ରୁହେ, ତେବେ ଭାରତକୁ ତାର ମୁଣ୍ଡପିଛା ଆୟ ହାସଲ କରିବାକୁ ୨୨ ବର୍ଷ ଲାଗିବ। ବାସ୍ତବରେ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀ ମାନ ସହିତ ମେଳ ଖାଇବାକୁ ୫୦ ବର୍ଷ ଲାଗିପାରେ।
୨୦୨୫ ମସିହାରେ ଭାରତର ମୁଣ୍ଡପିଛା ଜିଡିପି ପ୍ରାୟ ୨,୪୦୦ ଡଲାର ହେବ। ଏହା କେନିଆ, ମରକ୍କୋ ଏବଂ ଆଇଭରି କୋଷ୍ଟ ତୁଳନାରେ କମ୍ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକା, ଲିବିଆ ଏବଂ ମରିସସ୍ ଭଳି ଦେଶଠାରୁ ବହୁତ ପଛରେ। ଅନେକ ଆଫ୍ରିକୀୟ ଅର୍ଥନୀତି ଏବେ ନାମମାତ୍ର ଏବଂ ପିପିପି-ସମାୟୋଜିତ ଆଧାରରେ ଭାରତଠାରୁ ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଦେଉଥିବା ପ୍ରମୁଖ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଅସମାନତା ଅନ୍ୟତମ। ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ୧୦% ଲୋକ ଦେଶର ମୋଟ ଆୟର ପ୍ରାୟ ୫୭% ରୋଜଗାର କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ କି ତଳ ସ୍ତରରେ ଥିବା ୫୦% ଲୋକଙ୍କ ଭାଗରେ ଏହା ମାତ୍ର ୧୫% ଥାଏ। ଏହାବ୍ୟତୀତ ୪୨% ଶ୍ରମଶକ୍ତି ଏବେ ବି କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିୟୋଜିତ, ଯାହା ଏକ ନିମ୍ନ-ଉତ୍ପାଦନଶୀଳ କ୍ଷେତ୍ର। ଏହା ଜିଡିପିରେ ମାତ୍ର ୧୬% ଅବଦାନ ରଖେ। ଏହି ଅସନ୍ତୁଳନ ସାମଗ୍ରିକ ଉତ୍ପାଦକତାକୁ ହ୍ରାସ କରେ, ବିଶେଷକରି ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁଠାରେ ଭିତ୍ତିଭୂମି, ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଦୁର୍ବଳ।