ମଣିଷ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁ। ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆତ୍ମାର କ'ଣ ହୁଏ? ଏହା ଏପରି ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଆସିଥାଏ। ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ଅଷ୍ଟାଦଶ ମହାପୁରାଣ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆତ୍ମାର ଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ନିକଟରେ ଜଣେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଜ୍ୟୋତିଷ ଏହି ବିଷୟରେ ଆଲୋକପାତ କରି ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣର କିଛି ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଛନ୍ତି।

ଆତ୍ମାର ୧୩ ଦିନର ଯାତ୍ରା

ଜ୍ୟୋତିଷଙ୍କ ମତରେ, ବ୍ୟକ୍ତିର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆତ୍ମା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଯମଲୋକ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କରେ ନାହିଁ। ପ୍ରଥମ ୧୩ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ନିଜର ପରିବାର, ଘର ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ଆଖପାଖରେ ହିଁ ରହିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଆତ୍ମା ନିଜର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଶୋକ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶାରୀରିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାରୁ କିଛି କହିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥାଏ। ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଉଥିବା ପିଣ୍ଡଦାନ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର୍ମ ହିଁ ଏହି ସମୟରେ ଆତ୍ମାକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଯୋଗାଇଥାଏ।

ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ

ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ପିଣ୍ଡଦାନ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର୍ମର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱ ରହିଛି। ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ, ଦଶାହ ଏବଂ ଏକାଦଶାହ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଏକ ନୂତନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀର ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯଦି କୌଣସି ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଏହି କର୍ମ କରା ନ ଯାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରେତ ଯୋନିରେ ଭଟକିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ ବୋଲି ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। ତେଣୁ ମୃତକଙ୍କ ଶାନ୍ତି ନିମନ୍ତେ ଏହି ବିଧିଗୁଡ଼ିକୁ ନିଷ୍ଠାର ସହ ପାଳନ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଯମଦୂତ ଏବଂ କର୍ମର ହିସାବ

୧୩ ଦିନ ପରେ ଯମଦୂତ ଆସି ଆତ୍ମାକୁ ଯମଲୋକକୁ ଘେନି ଯାଆନ୍ତି। ଯମଲୋକ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ବାଧାବିଘ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଯମରାଜ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହାୟକ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିର ପାପ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ହିସାବ କରିଥାନ୍ତି। ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଜୀବନ କାଳରେ କରିଥିବା ସତ୍କର୍ମ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଆଧାରରେ ହିଁ ତାକୁ ସ୍ୱର୍ଗ, ନର୍କ କିମ୍ବା ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇଥାଏ।

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପବିତ୍ର ସମ୍ବାଦ

ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ମୁଖ୍ୟତଃ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାହନ ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତର ଉପରେ ଆଧାରିତ। କେବଳ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନେଇ ଭୟଭୀତ କରିବା ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ; ବରଂ ମଣିଷକୁ ସତ୍କର୍ମ କରିବାକୁ ଏବଂ ଧର୍ମ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେବା ହେଉଛି ଏହାର ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ।