ଭୁବନେଶ୍ୱର : ହାତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଚଳ। ହେଲେ ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବି ନୁହଁନ୍ତି; ବରଂ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରେ ସକ୍ଷମ। ଦୃଢ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ କରିଛି ଚଳଚଞ୍ଚଳ। ପୂରା ନାମ ଉର୍ବଶୀ ଦାସ। ବୟସ ୩୯ବର୍ଷ। ଘର କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଜିଲ୍ଲା ଆଳି କଳସପୁରା। ଜନ୍ମରୁ ଉର୍ବଶୀ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ। ହେଲେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଆଗରେ ହାର ମାନିଛି ତାଙ୍କର ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମତା। କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର ବେଳେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଲୋକ ହାତ ଛାଡିଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ସେ ପାଖେ ପାଖେ ରହି ଲୋକଙ୍କର ଚିକିତ୍ସା ସେବା କରୁଛନ୍ତି। ବିଶେଷ କରି ମହିଳା, ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଓ ବୟସ୍କଙ୍କ ପାଥଁ ସେ ହେଉଛନ୍ତି କରୋନା କାଳର ନୂଆ ଠିକଣା।

କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର ବେଳେ କେବଳ ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝିବାରେ ତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ସରିନି। କଳସପୁର ଅଙ୍ଗନବାଡି ଅଧୀନରେ ଥିବା ୧୧୩ ପରିବାରର ୮୫୬ ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ ହାତରେ। ଲୋକଙ୍କୁ ଥର୍ମାଲ ସ୍କ୍ରିନିଂ କରିବା ଓ ଅମ୍ଳଜାନ୍‍ ମାତ୍ରା ମାପିବା ଛଡା ସେମାନେ କିପରି ସାମାନ୍ୟ ଥଣ୍ଡା ଜ୍ୱର ହେଲେ ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବେ ସେକଥା ବି ବୁଝନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ। କେବଳ ନିଜ ଅଙ୍ଗନବାଡି କେନ୍ଦ୍ର ନୁହେଁ; ବରଂ ତାଙ୍କ ଜିଲ୍ଲାର ୧୦ରୁ ଅଧିକ ପଞ୍ଚାୟତର ଲୋକଙ୍କୁ ଏବେ ସେ କରୋନା ପାଠ ପଢ଼଼ାଉଛନ୍ତି। ପ୍ରତି ପଞ୍ଚାୟତକୁ ଯାଇ ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା କାଳରେ କିପରି ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବେ ସାମାଜିକ ଦୂରତା ରକ୍ଷା କରିବେ ସେ କଥା ବୁଝାଉଛନ୍ତି। ଜିଲ୍ଲାର କଳସପୁର, ସିନ୍ଦିରି, ଭୂଇଁପୁର, ଏନ୍ଦଳ, ପତ୍ରପୁର ଆଳି ଭଳି ଜିଲ୍ଲାରେ ଉର୍ବଶୀ କରୋନା ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇ ଇତି ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ଛାପ ଛାଡି ସାରିଲେଣି।

ଯୁକ୍ତ ୨ ପାଠ ପଢ଼ିଛନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ। ଘର କାମଠାରୁ ଆରମ୍ଭକରି ଗାଁ ପାଖପଡ଼ିଶାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ସେ ସବୁବେଳେ ଆଗଭର। ହାତ ଅଚଳ ହେଲେ ସୁଦ୍ଧା ଗୋଡ଼ରେ ଲୁଗା ସଫା କରିବା, ରୋଷେଇ କରିବା ପରିବା କାଟିବା ଓ ଲେଖାପଢ଼ାରେ ସେ ମାହିର୍‍। ନିଜ ଗୋଡରେ ନିଜେ ଠିଆ ହେବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ। ସେ କହନ୍ତି ଜନ୍ମ ପରେ ରୋଗ ସମ୍ପର୍କରେ ଜାଣିଲା ପରେ ମାଆ ବାପା ବିଚଳିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କେବଳ ଝିଅକୁ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ସହଯୋଗ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ଉର୍ବଶୀ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦାହରଣ ପାଲିଟିଯାଇଛନ୍ତି। ୧୯୯୯ ମସିହାରୁ ସେ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ିରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ନିଜ କାମକୁ ସେ ନିଜେ ସୂଚାରୁରୂପେ କରି ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାର ପାତ୍ର ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ସମାଜସେବା ସାଙ୍ଗକୁ ସ୍ୱୟଂ ସହାୟକ ଗୋଷ୍ଠୀ କରି ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାବଲମ୍ବୀ କରି ପାରିଛନ୍ତି। ଗାଁର ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି ସେ। ଏହାସହିତ ୨୦ରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଗରିବ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ପିଲାଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ।

ପୁଲିସ ଚାକିରି କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭରୁ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ହୋଇଥିବାରୁ ତାହା ହୋଇ ପାରିଲେନି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଜିଲ୍ଲା ଇଣ୍ଡିଆନ୍‍ କମ୍ୟୁନିଟି କମାଣ୍ଡୋ ଅଛନ୍ତି। କେବଳ ସେତିକ ନୁହେଁ; ଗୋଡ଼ରେ ହାରମୋନିୟମ୍‍ ବଜାଇ ଗୀତ ବି ବୋଲନ୍ତି ସେ। ଏଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପକ୍ଷରୁ ପୁରସ୍କୃତ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ଉର୍ବଶୀ କୁହନ୍ତି, ମୁଁ କାହାଉପରେ ବୋଝ ନ ହୋଇ ପରିବାର ବୋଝ ମୁଣ୍ଡାଇବାକୁ ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଛି। ଘରଲୋକଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିପାରିଛି। ହାତ ଅଚଳ ଥିଲେ ବି ଗୋଡ଼ ମୋର ସାହା ଭରସା। ଆଗକୁ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପାଠପଢ଼ାଇ ମଣିଷ କରିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି।