ନାରାୟଣପାଟଣା: ଏବେବି କରୋନାର ପ୍ରଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ଓଡ଼ିଶା। ଯଦିଓ କିଛି ସ୍ଥାନରେ କରୋନାର ପ୍ରଭାବ କମିଛି ହେଲେ ଏବେବି ସଂକ୍ରମଣକୁ ଏଡାଇ ଦେଇ ହେବନାହିଁ। ଏସବୁ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସତ୍ତ୍ବେ ନାରାୟଣପାଟଣା ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ରରେ କାମ କରୁଥିବା ମହିଳା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକର୍ମୀ ଅନିଶା ନାୟକ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳ ପାଇଁ ଆଖି ଦୃଶିଆ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ଘରକୁ ଘର ଯାଇ ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନତା ସୃଷ୍ଟି କରିବା, କରୋନା ରୋଗୀଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ତ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରିବା, ଗାଁରେ ଲୋକକାନେ ଠିକ୍‍ ଭାବେ ଟିକା ନେଇଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ସେସବୁର ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଭଳି କାମ ଭିତରେ ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ନରଖି ଏବେ ସେ ସଂକ୍ରମିତଙ୍କ ଘରକୁ ବି ନିଜେ ସାନିଟାଇଜ୍‍ କରୁଛନ୍ତି।

ସକାଳୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଯାଏଁ ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ବାବଦରେ ସଚେତନତା କରିବା ସହ ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରିବା କାମରେ ସମୟ କାଟୁଛନ୍ତି ଅନିଶା। ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ଗାଁ କଲ୍ୟାଣ ସମିତି ବୈଠକ ଡାକି ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଗାଁର ଭଲ ମନ୍ଦ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ବି କରୁଛନ୍ତି। କାକରିଗୁମ୍ମାର ଅନିଶା ୨୦୧୮ ମସିହାରେ ଜୟପୁର ସରକାରୀ ଏଏନ୍‍ଏମ୍‍ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣକେନ୍ଦ୍ରରୁ ପାସ୍‍ଆଉଟ୍‍ ହେବା ପରେ ପ୍ରଥମେ ନାରାୟଣପାଟଣାଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। କରୋନା ପରୀକ୍ଷାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ତାଙ୍କ ଚାକିରି ଜୀବନ। ଇତି ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇବର୍ଷ ବିତିଯାଇଛି। ଆଉ ଅନିଶା ବି କିପରି କରୋନା ପରୀକ୍ଷା କରାହୁଏ, କିପରି ଲୋକଙ୍କର ଯତ୍ନ ନିଆହୁଏ, କିପରି କରୋନା କାଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଚେତନ ରହିବାକୁ କୁହାଯାଏ ସେସବୁ ସେ ଶିଖିଗଲେଣି। ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ୬ରୁ ଅପରାହ୍ନ ୩ଟା ଯାଏଁ ଏ ଘରରୁ ସେ ଘର ବୁଲି ଅନିଶା ଲୋକଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି। ନିଜ ୬ ମାସର ପୁଅକୁ ମା’ ପାଖରେ ଛାଡି ସେ ଡାକ୍ତରଖାନା ବାହାରି ଆସନ୍ତି। ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ପିପିଇ କିଟ୍‍ ପିନ୍ଧି ଆରମ୍ଭ କରିଦିଅନ୍ତି ସ୍ୱାବ ପରୀକ୍ଷା କାମ। ପ୍ରତିଦିନ ୧୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କର ସେ କରୋନା ପରୀକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି। ଇତି ମଧ୍ୟରେ ଅନିଶା ୪୫୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କର କରୋନା ପରୀକ୍ଷା କରି ସାରିଲେଣି। ଡ୍ୟୁଟିରେ ଥିବା ବେଳେ କେତେବେଳେ କେମିତି ପୁଅ ବାବଦରେ ମା’କୁ ଫୋନ୍‍ କରି ପଚାରି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଟିଏମ୍‍ସି ଓ କୋଭିଡ କେୟାର ସେଣ୍ଟର ସଫା ସୁତୁରା କରିବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରହୁଥିବା ରୋଗୀଙ୍କୁ ମାଗଣାରେ ଖାଦ୍ୟ ବଣ୍ଟନ, ସେମାନଙ୍କୁ କାଉନସିଲିଂ କରିବା, ଔଷଧ ଦେବା ଭଳି ସବୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ ବି ଅନିଶା ନିଜେ କରିଥାନ୍ତି। ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳେ ଡାକ୍ତରଖାନା ଆସୁଥିବା ଅଙ୍ଗନବାଡି ଦିଦି, ଆଶା ଦିଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଏଏନ୍‍ଏମ୍‍ ଦିଦି, ଆୟୁଷ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସହ କରୋନା ବାବଦରେ ଆଲୋଚନା କରି ପାଖ ଗାଁରେ ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ କିପରି କରୋନା ଟିକାକରଣ ହେବ ସେକଥା ବୁଝିଥାନ୍ତି। ଆଶା ଦିଦିମାନେ କିପରି ଠିକ୍‍ ଭାବେ ଲୋକଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବାବଦରେ ଯାଞ୍ଚ କରିବେ ସେନେଇ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ତାଲିମ ବି ଦେଉଛନ୍ତି ଅନିଶା।

ଭୁବନେଶ୍ୱର : ହାତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଚଳ। ହେଲେ ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବି ନୁହଁନ୍ତି; ବରଂ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରେ ସକ୍ଷମ। ଦୃଢ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ କରିଛି ଚଳଚଞ୍ଚଳ। ପୂରା ନାମ ଉର୍ବଶୀ ଦାସ। ବୟସ ୩୯ବର୍ଷ। ଘର କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଜିଲ୍ଲା ଆଳି କଳସପୁରା। ଜନ୍ମରୁ ଉର୍ବଶୀ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ। ହେଲେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଆଗରେ ହାର ମାନିଛି ତାଙ୍କର ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମତା। କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର ବେଳେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଲୋକ ହାତ ଛାଡିଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ସେ ପାଖେ ପାଖେ ରହି ଲୋକଙ୍କର ଚିକିତ୍ସା ସେବା କରୁଛନ୍ତି। ବିଶେଷ କରି ମହିଳା, ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଓ ବୟସ୍କଙ୍କ ପାଥଁ ସେ ହେଉଛନ୍ତି କରୋନା କାଳର ନୂଆ ଠିକଣା।

କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର ବେଳେ କେବଳ ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝିବାରେ ତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ସରିନି। କଳସପୁର ଅଙ୍ଗନବାଡି ଅଧୀନରେ ଥିବା ୧୧୩ ପରିବାରର ୮୫୬ ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ ହାତରେ। ଲୋକଙ୍କୁ ଥର୍ମାଲ ସ୍କ୍ରିନିଂ କରିବା ଓ ଅମ୍ଳଜାନ୍‍ ମାତ୍ରା ମାପିବା ଛଡା ସେମାନେ କିପରି ସାମାନ୍ୟ ଥଣ୍ଡା ଜ୍ୱର ହେଲେ ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବେ ସେକଥା ବି ବୁଝନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ। କେବଳ ନିଜ ଅଙ୍ଗନବାଡି କେନ୍ଦ୍ର ନୁହେଁ; ବରଂ ତାଙ୍କ ଜିଲ୍ଲାର ୧୦ରୁ ଅଧିକ ପଞ୍ଚାୟତର ଲୋକଙ୍କୁ ଏବେ ସେ କରୋନା ପାଠ ପଢ଼଼ାଉଛନ୍ତି। ପ୍ରତି ପଞ୍ଚାୟତକୁ ଯାଇ ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା କାଳରେ କିପରି ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବେ ସାମାଜିକ ଦୂରତା ରକ୍ଷା କରିବେ ସେ କଥା ବୁଝାଉଛନ୍ତି। ଜିଲ୍ଲାର କଳସପୁର, ସିନ୍ଦିରି, ଭୂଇଁପୁର, ଏନ୍ଦଳ, ପତ୍ରପୁର ଆଳି ଭଳି ଜିଲ୍ଲାରେ ଉର୍ବଶୀ କରୋନା ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇ ଇତି ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ଛାପ ଛାଡି ସାରିଲେଣି।

ଯୁକ୍ତ ୨ ପାଠ ପଢ଼ିଛନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ। ଘର କାମଠାରୁ ଆରମ୍ଭକରି ଗାଁ ପାଖପଡ଼ିଶାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ସେ ସବୁବେଳେ ଆଗଭର। ହାତ ଅଚଳ ହେଲେ ସୁଦ୍ଧା ଗୋଡ଼ରେ ଲୁଗା ସଫା କରିବା, ରୋଷେଇ କରିବା ପରିବା କାଟିବା ଓ ଲେଖାପଢ଼ାରେ ସେ ମାହିର୍‍। ନିଜ ଗୋଡରେ ନିଜେ ଠିଆ ହେବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ। ସେ କହନ୍ତି ଜନ୍ମ ପରେ ରୋଗ ସମ୍ପର୍କରେ ଜାଣିଲା ପରେ ମାଆ ବାପା ବିଚଳିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କେବଳ ଝିଅକୁ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ସହଯୋଗ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ଉର୍ବଶୀ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦାହରଣ ପାଲିଟିଯାଇଛନ୍ତି। ୧୯୯୯ ମସିହାରୁ ସେ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ିରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ନିଜ କାମକୁ ସେ ନିଜେ ସୂଚାରୁରୂପେ କରି ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାର ପାତ୍ର ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ସମାଜସେବା ସାଙ୍ଗକୁ ସ୍ୱୟଂ ସହାୟକ ଗୋଷ୍ଠୀ କରି ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାବଲମ୍ବୀ କରି ପାରିଛନ୍ତି। ଗାଁର ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି ସେ। ଏହାସହିତ ୨୦ରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଗରିବ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ପିଲାଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି ଉର୍ବଶୀ।

ପୁଲିସ ଚାକିରି କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆରମ୍ଭରୁ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ହୋଇଥିବାରୁ ତାହା ହୋଇ ପାରିଲେନି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଜିଲ୍ଲା ଇଣ୍ଡିଆନ୍‍ କମ୍ୟୁନିଟି କମାଣ୍ଡୋ ଅଛନ୍ତି। କେବଳ ସେତିକ ନୁହେଁ; ଗୋଡ଼ରେ ହାରମୋନିୟମ୍‍ ବଜାଇ ଗୀତ ବି ବୋଲନ୍ତି ସେ। ଏଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପକ୍ଷରୁ ପୁରସ୍କୃତ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ଉର୍ବଶୀ କୁହନ୍ତି, ମୁଁ କାହାଉପରେ ବୋଝ ନ ହୋଇ ପରିବାର ବୋଝ ମୁଣ୍ଡାଇବାକୁ ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଛି। ଘରଲୋକଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିପାରିଛି। ହାତ ଅଚଳ ଥିଲେ ବି ଗୋଡ଼ ମୋର ସାହା ଭରସା। ଆଗକୁ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପାଠପଢ଼ାଇ ମଣିଷ କରିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି।

ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଆଜି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ। | ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ ତୁଲାଇବା ସହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କରୋନାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବାକୁ ସଚେତନ କରୁଥିବାବେଳେ ଯଥା ସମ୍ଭବ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଆସୁଛନ୍ତି ସୋରଡା ବ୍ଲକ୍ ସରବଡ଼ି ପଞ୍ଚାୟତ ଧରମପୁର ଗ୍ରାମର ଅଙ୍ଗନବାଡି କର୍ମୀ ମଞ୍ଜୁଳା ନାୟକ। ଜଣେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ୭୯୬ ଜଣଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଜ ଉପରେ ନେଇଛନ୍ତି। ଘରେ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧା ମା’ ଗୋଲାପ ଓ ୨୩ ବର୍ଷୀୟ ଭାଇ ପବିତ୍ର | ଭାଇକୁ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ କରାଇବା ସହ ମା’ଙ୍କ ଦାୟିତ୍ବ ମଧ୍ୟ ତୁଲାଉଛନ୍ତି। ଏହାସହ ଅଙ୍ଗନବାଡିରେ ପଢୁଥିବା ୪୦ରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶିଶୁଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ହାତରେ। ସେହିଭଳି ୫୨ କିଶୋରୀ ବାଳିକାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରତି ଯତ୍ନ ଓ ‘ନିର୍ଭୟା କଢ଼ି’ ଦ୍ବାରା ସଚେତନ, ସାନିଟାରୀ ନାପକିନ ପ୍ରଦାନ, ଯୌନଶୋଷଣ ନ ହେବାପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ୭୪ ପ୍ରସୂତୀଙ୍କୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଛନ୍ତି। ଏହାସହିତ ଏଏନଏମ୍ ଦିଦିଙ୍କ ଦ୍ବାରା ଟିକାକରଣ, ଲୌହସାର ବଟିକା ପ୍ରଦାନ, ଠିକ୍ ସମୟରେ ଅଣ୍ଡା, ଛତୁଆ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଗ୍ରାମର ମମତା ବିଷୋୟୀ ଓ ରଞ୍ଜିତା ମହାରଣା କହିଛନ୍ତି। ମହିଳା ଓ ଶିଶୁ ବିକାଶ ଅଧିକାରିଣୀ ସରୋଜିନୀ ବେହେରା ମଧ୍ୟ ମଞ୍ଜୁଳାଙ୍କ କାମକୁ ପ୍ରସଂଶା କରିଛନ୍ତି। ଦ୍ବିତୀୟ ଲହରରେ ଅକ୍ସିମିଟର ଯାଞ୍ଚ ଓ ଥର୍ମାଲ ସ୍କାନିଂ ସହ ଟିକାକରଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାମିଲ କରାଯାଇଛି। ଏଣୁ ଏହି ଗାଁରେ ସଂକ୍ରମଣ କମ୍ ରହିଛି ଓ ସମସ୍ତେ ସଚେତନ ଅଛନ୍ତି। ଏଥସହ ଏହିଗାଁର ଅନ୍ୟ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ସହକର୍ମୀ ସୁନିତା କୁମାରୀ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ସହ ଆଶାକର୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋର ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତା ହେତୁ ଆଶାନୁରୂପ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିବା କହିଛନ୍ତି ମଞ୍ଜୁଳା। ଏଥିପାଇଁ ସେ ସରକାରଙ୍କୁ ଅନ୍ତରରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବାସହ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଭଗବାନ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଦେଇଥିବାରୁ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।