ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ଅଷ୍ଟାଦଶ ମହାପୁରାଣ ମଧ୍ୟରୁ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ଅନ୍ୟତମ। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାହନ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା କଥୋପକଥନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏହି ପୁରାଣରେ ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଆତ୍ମା, କର୍ମ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ସହ ଜଡ଼ିତ ଅନେକ ଗୁଢ଼ ରହସ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ସାଧାରଣତଃ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କ'ଣ ହୁଏ, ସେ ନେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ଅନୁଯାୟୀ, ମଣିଷର ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ତାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ କିପରି ହେବ, ତାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇସାରିଥାଏ। ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ୟକ୍ତିର କର୍ମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥାଏ।

କର୍ମ ହିଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ

ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ ମୋଟ ୮୪ ଲକ୍ଷ ଯୋନି ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ମନୁଷ୍ୟ ଯୋନିକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଜୀବନ କାଳ ମଧ୍ୟରେ କରୁଥିବା ଭଲ ଏବଂ ଖରାପ କର୍ମ ଆଧାରରେ ତାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥାଏ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ସାତ୍ତ୍ୱିକ କର୍ମ, ଭକ୍ତି, ଦାନ ଏବଂ ସତ୍ୟର ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ବା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ନିଜର ମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ପ୍ରତାରଣା ବା ଧୋକା କରୁଥିବା ଏବଂ ଲୋଭୀ ସ୍ୱଭାବର ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଶାଗୁଣା ପରି ନିମ୍ନ ଯୋନି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ବୋଲି ପୁରାଣରେ କୁହାଯାଇଛି।

ଅନ୍ତିମ ସମୟର ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରଭାବ

ମଣିଷ ନିଜ ଜୀବନସାରା ଯେଭଳି କର୍ମ କରିଥାଏ ଏବଂ ଯେଉଁ ବିଚାର ରଖିଥାଏ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତାର ମନରେ ସେହିଭଳି ଚିନ୍ତାଧାରା ଆସିଥାଏ। ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଶଯ୍ୟାରେ ଥିବା ସମୟରେ ମଣିଷର ମନରେ ଆସୁଥିବା ଶେଷ ଚିନ୍ତାଧାରା ତାର ଆତ୍ମାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯାତ୍ରାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ। ଯଦି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ସଦ୍‌ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଭୌତିକ ମୋହ ଏବଂ ଲାଳସାରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିଲେ ଆତ୍ମାକୁ ବାରମ୍ବାର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିବାକୁ ହୁଏ।

ଜୀବନ ପାଇଁ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା

ଆମର କର୍ମ ହିଁ ଆମର ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରେ। ତେଣୁ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ, ଜୀବନରେ ସର୍ବଦା ସତ୍ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟକୁ କଷ୍ଟ ନଦେଇ ନିଜର ବାଣୀକୁ ମଧୁର ରଖିବା ସହ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ନିଜର ସତ୍‌କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମଣିଷ ଆତ୍ମିକ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ସହ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବାର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରଶସ୍ତ କରିପାରିବ।