ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: କରୋନା ସଂକ୍ରମଣ ବଢିଲେ କେମିତି ହେବ ମୁକାବିଲା । କେତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି ଭିତ୍ତିଭୂମି । ଗତକାଲିଠୁ ସାରା ଦେଶରେ ଚାଲିଛି ଦୁଇଦିନିଆ ମକଡ୍ରିଲ୍ । ସଂକ୍ରମଣ ରୋକିବା ଲାଗି ହେଉଛି ବ୍ଲୁପ୍ରିଣ୍ଟ । ଅକ୍ସିଜେନ, ଆଇସିୟୁ, ବେଡ, ମେଡିକାଲ ଷ୍ଟାଫ, ମେଡିସିନ ଆଦି ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିଛି କି ନାହିଁ ତାହାର କରାଯାଇଛି ଯାଞ୍ଚ। ଓଡିଶାରେ ବି କରାଯାଉଛି ମକଡ୍ରିଲ। ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଲହରର ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିଛି। କିଛି ଦିନ ହେବ ରାଜ୍ୟରେ ସଂକ୍ରମଣ ସ୍ଥିର ରହିଛି। ଅଧିକାଂଶ ସଂକ୍ରମିତ ହୋମ ଆଇସୋଲେସନରେ ରହିଛନ୍ତି। ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିଲେ ତୁରନ୍ତ ଚିକିତ୍ସା କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛି ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ବିଭାଗ।

ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପରେ କୋଭିଡ ସ୍ଥିତିକୁ ନେଇ ବିଏମସିରେ ଜରୁରୀ ବୈଠକ ଡାକିଛି। ଆଜି ସବୁ ହସ୍ପିଟାଲରେ ମକଡ୍ରିଲ କରାଯାଇଛି। କୋଭିଡ ରୋଗୀ ଟିଏ ଆସିଲେ ତାକୁ କିଭଳି ବେଡକୁ ନିଆଯିବ, କିଭଳି ଚିକିତ୍ସା କରାଯିବ, କେମିତି ଅନ୍ୟମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା ସହ ଚିକିତ୍ସା ଯୋଗାଇଦେବେ ସେନେଇ ଆଲୋଚନା କରାଯାଇଛି। ଆମର ସଂଖ୍ୟା କମ ଅଛି। ଭୟଭୀତ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ କୋଭିଡ ନିୟମ ମାନି ଚାଲନ୍ତୁ। ସତର୍କ ରୁହନ୍ତୁ, ସଚେତନ ରହିବାକୁ ବିଏମସି କମିଶନ ବିଜୟ ଅମୃତ କୁଲାଙ୍ଗେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି।

ସେହପରି କଟକ ଏସସିବି ମେଡିକାଲ କଲେଜରେ ଖୋଲାଯାଇଛି ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଓ୍ବାର୍ଡ। ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୮ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି କୋଭିଡ ହସ୍ପିଟାଲ । ୨୦ଟି ବେଡ ଓ ୨ଟି ଆଇସିୟୁ ରଖାଯାଇଛି ପ୍ରସ୍ତୁତ । ଭିଡିଆରଏଲ ସଂଖ୍ୟା ଦେଢ଼ ହଜାରକୁ ବୃଦ୍ଧି କରାଯାଇଛି । ପର୍ଯ୍ଯାପ୍ତ ମେଡିସିନ ବି ମହଜୁଦ ରଖାଯାଇଛି ।

ଭୁବନେଶ୍ବର: ଆଜି ଭୁବନେଶ୍ବରସ୍ଥିତ ତମାଣ୍ଡୋ ଅଞ୍ଚଳରେ ସ୍ୱୟଂ ସହାୟତା ଗୋଷ୍ଠୀ (ଏସଏଚଜି) ମହିଳାମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ କରୋନା ସଚେତନତା ଉପରେ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା । ଏହି କାର୍ଯ୍ଯାକ୍ରମ ସାମାଜିକ ସଂଗଠନ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଫର୍ କମ୍ୟୁନିଟି ଡେଭଲପମେଣ୍ଟରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା। ଏଥିରେ ତାମାଣ୍ଡୋ ସରପଞ୍ଚ ଶ୍ରୀ ଜଗମୋହନ ପ୍ରଧାନ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। କରୋନାକୁ ହରାଇବା ପାଇଁ ସଚେତନତା କରାଯାଇଥିଲା। ଲୋକମାନେ ସାବୁନରେ ନିୟମିତ ହାତ ଧୋଇବା, କାଶ ସମୟରେ ପାଟିରେ ରୁମାଲ ଘୋଡାଇବା ଏବଂ କରୋନା ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଦେବା ପରେ ତୁରନ୍ତ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଚିକିତ୍ସା କରିବା ବିଷୟରେ ଲୋକଙ୍କୁ ସଚେତନ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଇସିଡି ସଂଗଠନର ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ଧର୍ମେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ମଧ୍ୟ ଏସଏଚଜିର ମହିଳାମାନଙ୍କୁ କରୋନୋ ଟିକା ନେବାକୁ ସଚେତନ କରାଇଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ଯକ୍ରମରେ ଆଇସିଡି ସଂଗଠନ ଦ୍ୱାରା ଏସଏଚଜିର ମହିଳାମାନଙ୍କୁ  ମାସ୍କ ଏବଂ ସାବୁନ ବଣ୍ଟନ କରାଯାଇଥିଲା । ଉକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ  ସରପଞ୍ଚ  ଜଗମୋହନ ପ୍ରଧାନ, ବିମଲ କୁମାର ସିଂ, ଜ୍ୟୋତି ରଂଜନ ମହାପାତ୍ର, ଆଇସିଡିର ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ସୁଭାଷ,  ମୁନା ଶର୍ମା, ସାନ୍ତୋଷ କୁମାର ଶାମା ଏବଂ ନୟବ ସରପଞ୍ଚ ସ୍ମୃତି ପ୍ରତୀମା ଦେବତା। ଏସଏଚଜି ଫେଡେରେସନ୍ ସଭାପତି ଶାନ୍ତିଲତା ଲେଙ୍କା ଇତ୍ୟାଦି ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମପୁର/ହିଞ୍ଜିଳିକାଟୁ : ସେ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ନୁହେଁ; ବରଂ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରେ ସକ୍ଷମ | ହାତରେ ଆଶାବାଡ଼ି ଧରି ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଗୋଡ଼ର ସାହାରାରେ ସେ ଚାଲି ଯାଆନ୍ତି ଯୋଜନ ଯୋଜନ ବାଟ | ଏ ଦୁର୍ଗମ ପଥ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ବରଂ କରୋନା ରୋଗୀଙ୍କୁ ଟିକେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେବା ପାଇଁ । ପର ପାଇଁ ହୃଦୟ କାନ୍ଦୁଥିବା ଏମିତି ଦରଦୀ ମଣିଷ ହେଲେ ଗୌରୀ କୁମାରୀ ଦଳେଇ। ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲା ହିଞ୍ଜିଳି ବ୍ଲକ ଚାନ୍ଦୁଲି ଗାଁର ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି କର୍ମୀ ଭାବେ କାମ କରନ୍ତି ।

ପାଖରେ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଗୌରୀଙ୍କ ପାଖରେ କେହି ନାହାଁନ୍ତି। ୪୪ ବର୍ଷୀୟ ଗୌରୀ ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ହୃଦ୍‌ଘାତରେ ସ୍ବାମୀଙ୍କୁ ହରାଇବା ପରେ ଏକା ହୋଇଯାଇଥିଲେ | ଆଉ ୨୦୧୮ର ଦୁର୍ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭାବେ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା। କାରଣ ଏଥିରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ହରାଇବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ଏବେ ଗୌରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଗୋଡ଼ ଆଉ ଆଶାବାଡ଼ି ହିଁ ସାହାରା। ଜୀବନରେ ବିତି ଯାଇଥିବା ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପାଥେୟ କରି ନିଜ ସଂଗ୍ରାମ ଜାରି ରଖୁଥିବା ଗୌରୀ ଏବେ ଶହ ଶହ କରୋନା ରୋଗୀଙ୍କ ସାହା ଭରସା |

୨୦୦୯ ମସିହାରୁ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି କେନ୍ଦ୍ରର ଦାୟିତ୍ଵ ନେଲା ପରେ କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ ଲଡୁବାବା ସାହି, ଦେଗୁଣ୍ଡି ସାହି, ବନ୍ଧହୁଡ଼ା ପ୍ରମୁଖ ସାହିର ଭାର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ। ୭୫୦ରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଲୋକଙ୍କୁ ଯେପରି କରୋନା ନ ଛୁଏଁ ସେଥପାଇଁ ଗୌରୀ ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରଶାସନ ସହ ହାତ ମିଳାଇଛନ୍ତି। କରୋନାର ଗଡ଼ କୁହାଯାଉଥିବା ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାରେ କରୋନାର ହିତୀୟ ଲହର ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ସେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ବ ସୂଚାରୁରୂପେ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି | କରୋନାକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଟିମ୍ ସହିତ ନୂଆ ପଦ୍ଧତି ଆପଣାଯାଇଛି। ଆଶା କର୍ମୀ, ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟକର୍ମୀଙ୍କ ସହ ମିଶି ଏକ ଦଳ କରି ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ କରୁଛନ୍ତି। କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ୫୦ ଶିଶୁଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଜେ ନେଉଛନ୍ତି। ଟିକା ନେବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବା ସହ ଗର୍ଭବତୀ, ମହିଳା ଓ ପ୍ରସୂତିଙ୍କୁ ସଚେତନ ଓ ସତର୍କ ରହିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛନ୍ତି। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ସମୟରେ ଛତୁଆ ଅଣ୍ଡା ବଣ୍ଟନ କରିବା ହେଉ କି ପିଲାଙ୍କ ଯତ୍ନ ନେବାକୁ ସେ ଅଭିଭାବକଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦେବ ସବୁ କାମରେ ସେ ପାରଙ୍ଗମ । ଏହାସହ ବୟସ୍କ ଓ ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକଙ୍କୁ ଘର ନ ବାହରିବାକୁ ସଦା ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି କାମରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଶାକର୍ମୀ ଓ ସହାୟିକା ସହଯୋଗ କରିବା ସହ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକ ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି।

କେନ୍ଦ୍ରରେ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ ଲୋକ କରୋନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏବେ କେହି ସଂକ୍ରମିତ ନାହାନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଲହର ଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘର ଘର ବୁଲି ସେ ଲୋକଙ୍କ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟବସ୍ଥା କଥା ପଚାରି ବୁଝନ୍ତି। କର୍ମ ହିଁ ଭଗବାନ ନୀତି ଆପଣାଇଥିବା ଗୌରୀ କହିଛନ୍ତି, ଗୋଡ଼ କଟିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ମରେ କେବେ ଅବହେଳା କରିନି। ଲୋକଙ୍କ ସେବା ମୋତେ ଖୁସି ଦିଏ | ପରିବାର କହିଲେ ଏବେ ଖାଲି ଝିଅ । ଝିଅ ବର୍ତ୍ତମାନ ଫାର୍ମାସି ପଢୁଛି। ସ୍ବାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପରିବାର ଯତ୍ନ ସହ ଝିଅର ଦେଖାରଖା କରିବାରେ ଅନେକ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ଜୀବନରେ ଏତେବଡ଼ ବିପତ୍ତିରୁ ମୁକୁଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜର କର୍ମକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ତୁଲାଇ ଆସିଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଜଣେ ଜଣେ ଯୋଦ୍ଧା । ଦିଦିମାନେ ନିଜଆଡୁ ମନବଳ ଦୃଢ଼ ରଖୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି ।

ବଲାଙ୍ଗିର: ନାରୀ ସଙସହା। କେତେବେଳେ ସେ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ମା’। ଏ ପରିଚୟ ବାହାରେ ବି ସେ ସମାଜର ରକ୍ଷା କବଚ| ପାରିବାରିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ ସହ ସେ ନିଜର ଖୁସିକୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଢାଲ ପରି ଛିଡ଼ା ହୁଏ ସମାଜର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ । ଏମିତି ଜଣେ ମହିଳା ହେଲେ ବଲାଙ୍ଗିର ପୌରାଞ୍ଚଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ୧୭ ନମ୍ବର ୱାର୍ଡ ବିଷ୍ଣୁମୁଣ୍ଡା ଅଞ୍ଚଳର ଆଶା ଦିଦି ଦେବକୀ ହରିପାଲ।

କରୋନାର ପ୍ରଥମ ଲହରରେ ବି ସେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ମାସ୍କ, ସାନିଟାଇଜର୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପାଇଁ ସଚେତନ କରିବା ସହ ସାମାଜିକ ଦୂରତା ବଜାୟ ରଖିବା, ଅଯଥା ଭିଡ଼କୁ ନ ଯିବାକୁ ସଚେତନ କରୁଥିଲେ। ଆଉ ଏକେ ବକରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହରରେ ଟିକାକରଣ ଭଳି ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ଵର ଭାର ନେଇଛନ୍ତି। ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଟିକାକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରଠାରୁ ୪୫ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ବୟସ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ଟିକା ନେବାକୁ ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି। ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ଲୋକଙ୍କ ସର୍ଭେ କରିବା, ବାହାରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କାରେଣ୍ଟିନ୍‌ରେ ରଖୁବା ସହ ସେମାନଙ୍କୁ ପଞ୍ଜିକୃତ କରିବା ଭଳି ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଉଛନ୍ତି। କରୋନା ମହାମାରୀ ସମୟରେ ନିଜେ ସଂକ୍ରମିତ ହେବାର ଭୟ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ସଚେତନ କରାଇବା, ପରୀକ୍ଷା ଓ ଚିକିତ୍ସା ପରାମର୍ଶ ଦେବା, କରୋନା ସଂକ୍ରମଣ ସମୟରେ ଗର୍ଭବତୀ ମାନଙ୍କ ସେବାଯତ୍ନ ବିଷୟରେ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ସକାଳୁ ନିଜ ଘରୁ ବାହାରିଯାଆନ୍ତି। ଛୋଟ ଦୁଇ ପୁଅକୁ ନେଇ ଦେବକୀଙ୍କ ପରିବାର। ବିବାହର କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ପାରିବାରିକ କଳହରୁ ଦେବକୀ ସ୍ଵାମୀଠାରୁ ଭିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ବେଳେ ଏବେ ଦୁଇ ପିଲାର ଦାୟିତ୍ୱ ବି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ |

ଏସବୁ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସତ୍ତ୍ବେ ବି ଦେବକୀ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରି ନାହାଁନ୍ତି। ଆର୍ଥିକ ଅନଟନରେ ଥିବା ବେଳେ ଆଶାକର୍ମୀ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ସେବେଠାରୁ ଆଜିଯାଏଁ ପରିବାରିକ ସମସ୍ୟାକୁ ଭୁଲି ସେ ଲୋକଙ୍କ ସେବାରେ ବ୍ରତୀ | ଭୋର୍‌ରୁ ଉଠି ଦେବକୀ ନିଜ ପରିବାର ଭଲମନ୍ଦ ବୁଝିବା ପରେ ବାହାରି ଯାଆନ୍ତି ନିଜ ଦାୟିତ୍ବ ତୁଲାଇବା ପାଇଁ। ଘର ଘର ବୁଲି ଆଦିବାସୀଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବାରେ ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଦେବକୀ ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ କରୋନାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ମୁହଁରେ ଗାମୁଛା ଏବଂ ଲୁଗା ବାନ୍ଧୁଥିବା ଆଦିବାସୀଙ୍କୁ ମାଗଣାରେ ମାସ୍କ ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି। ବୟସ୍କ ଏବଂ କୋମଳମତି ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଘରୁ ନ ବାହାରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଥିବା ବେଳେ ଗର୍ଭବତୀ ଓ ପ୍ରସୂତିଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଜେ ନେଉଛନ୍ତି । ଗାଁରେ ମେଲେରିଆ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ବେଶୀ ଥିବାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଶାରି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ବି ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି । ଏହାବାଦ୍ କିଶୋରୀ ବାଳିକାମାନଙ୍କୁ ମହିଳା ଶିଶୁ ବିକାଶ ବିଭାଗ ପକ୍ଷରୁ ଚାଲୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମପୁର: ଜନ୍ମର ୪ ବର୍ଷ ପରେ ପୋଲିଓରେ ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ | ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିବା ଓ ହାତର ସାହାରା ନ ନେଲେ ଠିକ୍‌ରେ ଠିଆହେବା ବି ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଷ୍ଟକର । ହେଲେ କରୋନା କାଳରେ ସେ ଥକିନାହାନ୍ତି କି ଠକି ନାହାନ୍ତି ବରଂ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହର ସହ ଦାୟିତ୍ଵ ତୁଲାଉଛନ୍ତି ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲା ଦିଗପହଣ୍ଡି ବ୍ଲକ ଭୀଷ୍ମଗିରିର ୯ ନମ୍ବର କେନ୍ଦ୍ରର ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦି ପୂର୍ଣ୍ଣବାସୀ ଦୀକ୍ଷିତ। ପ୍ରତିଦିନ ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ଲୋକଙ୍କ ଥର୍ମାଲ୍ ସ୍କ୍ରିନିଂ କରୁଛନ୍ତି। ଅକ୍ସିମିଟରେ ଅମ୍ଳଜାନ୍ ସ୍ତର ମାପି କରୋନା ବାବଦରେ ଲୋକଙ୍କୁ ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି।

କରୋନା ଟିକାର ବୈଜ୍ଞାନିକ ଉପାଦେୟତା ବାବଦାରେ ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଟିକା ନେବାକୁ ଅମଙ୍ଗ ହେଉଥିବା ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଟିକା ପାଇଁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି। ଗତ ୧୧ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି କର୍ମୀ ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଏବେ ତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ଵ ଆହୁରି ବଢ଼ିଯାଇଛି। ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଗୋଟିଏ ଗୋଡ଼ ସରୁ ରହିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣବାସୀ ୬୦ ପ୍ରତିଶତ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଥିବା ସେ କହିଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ବୟସ ୪୮ ହେବ | ନିଜ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟଗତ ସମସ୍ୟା ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁକୁ ଅଣଦେଖା କରି ସେ ତାଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଜାରି ରଖୁଛନ୍ତି। ପୂର୍ବବାସୀଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଏବେ ଓଲାନଗର, ପ୍ରେମ ନଗର, ଗୋଲା ସାହି, ଅପର୍ଭିନଗର ପ୍ରମୁଖ ଚାରିଟି ସାହି ରହିଥିବା ବେଳେ ଏଠାରେ ପାଖାପାଖ୍ ୮୦୦ରୁ ଅଧିକା ଲୋକହେବ । ପ୍ରଥମ ଲହର ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ସେ କରୋନା ରୋଗୀଙ୍କ ସେବାରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହରରେ ଦାୟିତ୍ଵ ଆଉ ଟିକେ ବଢ଼ିଯାଇଛି। ଘର ଘର ବୁଲି ଲୋକଙ୍କ ସ୍କାନିଂ କରିବା ଛଡା ବାହାରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରୋଧରେ ରହିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ନାମ ପଞ୍ଜୀକରଣ କରି ରଖୁଛନ୍ତି। ଏହି କାମରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶାଦିଦି ଓ ସହାୟିକା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସହଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ଓ ପ୍ରସୂତି ମହିଳାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଧ୍ୟାନ ରଖୁଛନ୍ତି।

ଏକଦା କରୋନାର ଗଡ଼ ଥିବା ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାକୁ କରୋନାର ଭୟ ଅଧିକ ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଜିଲ୍ଲାକୁ ଲକ୍ଷାଧିକ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରବାସୀଙ୍କ ଆଗମନ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରତି ଗ୍ରାମରେ ସଙ୍ଗରୋଧ କେନ୍ଦ୍ର କରାଯାଇଥିଲା। ଆସିବା ଯିବା ଲୋକଙ୍କ ତଥ୍ୟ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି କର୍ମୀମାନଙ୍କ ହାତରେ ନ୍ୟସ୍ତ ରହିଥିଲା। ସେହି ସମୟଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ସଚେତନତା ଜାରି ରଖୁଛନ୍ତି।

ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ହେଲା ତାଙ୍କ କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ କରୋନାର ଦ୍ଵିତୀୟ ଲହରରେ ଜଣେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସଂକ୍ରମିତ ହୋଇନଥିବା ପୂର୍ଶ୍ଵବାସୀ କହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ନିରନ୍ତର ସେବା ପାଇଁ ସେ ଦିଗପହଣ୍ଡି ଅଂଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରଶଂସାର ପାତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି | ତାଙ୍କ କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ୧୧ ଜଣ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ରହିଥିବାବେଳେ ୬ ଜଣ ପ୍ରସୂତି ରହିଛନ୍ତି। ସେହିଭଳି ୩୦ ଜଣ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ଏମାନଙ୍କ ଦେଖାଶୁଣା କରିବା ସହ ଘର ଘର ବୁଲି ଛତୁଆ, ଅଣ୍ଡା ଆଦି ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି। ଗର୍ଭବତୀ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଯତ୍ନ ନେବା ପାଇଁ ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି| ବୟସ୍କ ଓ ଶିଶୁ ମାନଙ୍କୁ ଘରୁ ନ ବାହାରିବାକୁ ଅଭିଭାବକ ମାନଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛନ୍ତି ।

ବାରିପଦା: ପ୍ରତିଦିନ ମଜୁରୀ ଲାଗିଲେ ଏଠି ଚୁଲି ଜଳେ। ଚାଷ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କଲେ ପରିବାର ଚଳେ। ଯେଉଁଠି ଗମନାଗମନ ଓ ଶିକ୍ଷା ଭଳି ମୌଳିକ ସୁବିଧା ସାତ ସପନ ସେଠି କରୋନା କଥା ପଚାରେ କିଏ। ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ଶିମିଳିପାଳ ବନବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ରା ସାହାରା ହେଲେ ଆଶା କର୍ମୀ ଯମୁନା ବନବାସୀଙ୍କୁ କରୋନା ପାଠ ପଢ଼ାଇବା କଥା ହେଉ କି ସେମାନଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ଦୂରତା ଓ ମାସ୍କ ବ୍ୟବହାର ବାବଦରେ ସଚେତନ କରିବା କଥା। ସବୁଥ୍‌ରେ ଖୋଜା ପଡନ୍ତି ଯମୁନା ପାତ୍ର |

ଶିମିଳିପାଳ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଭିତରେ ଥିବା ଘାଟକୁଆଁରୀ ଓ ମଝିଗାଁ ଗ୍ରାମର ଆଶାକର୍ମୀ ଯମୁନା। ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଜିଲ୍ଲା ବାଙ୍ଗିରିପୋଷି ବ୍ଲକ ବ୍ରାହ୍ମଣଗାଁ ପଞ୍ଚାୟତ ଅଧୀନରେ ଥିବା ଏହି ଦୁଇଟି ଗାଁର ୧୧୨୦ ଲୋକଙ୍କ ଭାର ଯମୁନାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ। ଗାଁ ଲୋକେ ବାହାର ଦୁନିଆ ବାବଦରେ କିଛି ଜାଣୁନଥିବା ବେଳେ କରୋନା ମହାମାରୀର କରୁଣ କାହାଣୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପହଞ୍ଚ । ଖଟିଲେ ଖାଇବା ବ୍ୟତୀତ ସମାଜର ଭଲ ମନ୍ଦ କ’ଣ ସେମାନେ କିଛି କିଛି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ । ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ଦେବଦୂତ ସାଜିଛନ୍ତି ଅଶାକର୍ମୀ ଯମୁନା |

ଘରଠାରୁ ୩ କିଲୋମିଟର ଦୂର ଜଙ୍ଗଲିଆ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଚାଲି ଯାଇ ସେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ସଚେତନତାର ପାଠ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି। ୨୦୨୦ମସିହାରେ କାରୋନାର ପ୍ରଥମ ଲହରରୁ ହିଁ ସେ ଏହି କାମରେ ନିୟୋଜିତ ଥିବାବେଳେ ଏବେ କରୋନା ଟିକାକରଣରେ ନିଜର ଦକ୍ଷତାକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରି ପାରିଛନ୍ତି। ଅଗମ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଟିକାକରଣ ପାଇଁ ସେ ଏକ ୬ଦିନିଆ ଶିବିର ଆୟୋଜନ କରି ଗାଁର ୪୫ବର୍ଷରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ୮୫% ଲୋକଙ୍କୁ ଟିକାରଣ କରାଇ ପାରିଛନ୍ତି। ବନବାସୀଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ଦୂରତା ଏବଂ ମାସ୍କ ପିନ୍ଧିବା ବାବଦରେ ସଚେତନ କରି ପାରିଛନ୍ତି । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ଘରକୁ ଘର ଯାଇ କରୋନା ଟିକା ନେବାକୁ ଲୋକଙ୍କୁ ମନାଉଛନ୍ତି | ଚାଷ କାମ ସାରି ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ବନବାସୀଙ୍କୁ ସାନିଟାଇଜର ବା ସାବୁନ ବ୍ୟବହାର ସମ୍ପର୍କରେ ବି ବୁଝାଉଛନ୍ତି।

ଭୋରରୁ ଉଠି ଯମୁନା ନିଜ ପରିବାର ଭଲମନ୍ଦ ବୁଝିବା ପରେ ବାହାରି ଯାଆନ୍ତି ନିଜ ଦାୟିତ୍ବ ତୁଲାଇବା ପାଇଁ । ଘର ଘର ବୁଲି ଆଦିବାସୀଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବାରେ ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦ ମିଳୁଥିବା କହନ୍ତି ଯମୁନା। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ କରୋନାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଗାମୁଛା ଏବଂ ଲୁଗା ମୁହଁରେ ବାନ୍ଧୁ ଥିବା ଆଦିବାସୀଙ୍କୁ ନିଜେ କିଛି ମାସ୍କ ତିଆରି କରି ବି ଯମୁନା ମାଗଣାରେ ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି। ବୟସ୍କ ଏବଂ କୋମଳମତି ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଘରୁ ନ ବାହାରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଥିବା ବେଳେ ଗର୍ଭବତୀ ଓ ପ୍ରସୂତିଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଜେ ନେଉଛନ୍ତି । ଗାଁରେ ମେଲେରିଆ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ବେଶୀ ଥିବାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଶାରି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ବି ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି। କେବଳ ଯମୁନା ନୁହନ୍ତି ଶିମିଳିପାଳ ବ୍ୟାଘ୍ର ପ୍ରକଳ୍ପ(ଏସଟିଆର) ଅଧୀନରେ ଥିବା ୬୪ଟି ଗାଁର ବନବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବଦୂତ ସାଜିଛନ୍ତି ଯମୁନାଙ୍କ ଭଳି ଆଉ ୨୯ ଜଣ ଆଶାକର୍ମୀ। ପାହାଡିଆ ଅଞ୍ଚଳରେ ୨ଚକିଆ ଯାନ ପହଞ୍ଚି ପାରୁ ନଥିବା ବେଳେ ସେଠାରେ ଏହି ଆଶାକର୍ମୀମାନେ ଚାଲିଚାଲି ଯାଇ କରୋନା ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଟିକାକରଣ କାମକୁ ଆଗକୁ ନେଉଛନ୍ତି।

ଭୁବନେଶ୍ବର: ପୁଣିଥରେ ମା’ ମାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ହାରିଛି କରୋନା। ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ ଭେଦ କରି ବଣ୍ଡା ଘାଟିରେ ପଶିପାରିନି। ଆଶା କର୍ମୀ, ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦି, ଗାଁ ଯୁବ ସଂଘର ଟାଣୁଆ ଯୁବତୀ ଓ ଗ୍ରାମ ଉନ୍ନୟନ ସମିତିର ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରୁ ଏବେ ଅଣ୍ଡାହାଲ୍ ଗାଁ କରୋନାମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିଛି। ଆଉ ଘରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିଛି କରୋନା ସଚେତନତା ପାଠ। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ; କରୋନା ସମୟରେ ଗାଁର ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଗର୍ଭବତୀ ଓ ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କିପରି ସୁବିଧାରେ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚାଇ ହେବ ସେଥ୍ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ବୁଲେଟ୍ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ। ଯାହାର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟ ଯାଉଛି ଆଶା ଦିଦି ପଦ୍ମାଙ୍କୁ ।

ମାଲକାନଗିରି ଜିଲ୍ଲା ଖଇରପୁଟ ବ୍ଲକ୍ ଅଣ୍ଡାହାଲ୍ ଗାଁର ଆଶା ଦିଦି ପଦ୍ମା ପାଙ୍ଗି । କରୋନା ପାଇଁ ବଣ୍ଡା ଘାଟିରେ ଘରେ ଘରେ ବୁଲି ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ସଚେତନତାର ପାଠ ପଢ଼ାଇବା, ସେମାନଙ୍କୁ ମାସ୍କ ଓ ସାନିଟାଇଜ୍‌ର ବ୍ୟବହାର ବାବଦରେ ବୁଝାଇବା, ସାମାଜିକ ଦୂରତା ପାଇଁ ସଚେତନ କରିବା ଏବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିତିଦିନିଆ ଘଟଣା | ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଯାଏଁ ଗାଁରେ ବୁଲି ବୁଲି ଲୋକଙ୍କର ଥର୍ମାଲ୍ ସ୍କିମିଂ କରିବା ସହ ଅକ୍ସିମିଟରେ ଅମ୍ଳଜାନ ମାତ୍ରା ମାପୁଛନ୍ତି | ଡାକବାଜି ଯନ୍ତ୍ରର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ବଣ୍ଡା ଭାଷାରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଡାକି କରୋନା କଥା କହୁଛନ୍ତି । ଲୋକେ କିପରି କରୋନା ସଂକ୍ରମିତ ନ ହୋଇ ସୁସ୍ଥ ରହିବେ, ସେଥ୍ପାଇଁ ସେ ନିଜ * ସହଯୋଗୀ ଆଶା ଦିଦି ସମ୍ବାରୀ ସିସା, ରେଖା ମାଣ୍ଡିଙ୍କ – ସହ ବୁଲି ବୁଲି ପୂରା ଅଣ୍ଡାହାଲ୍ ପଞ୍ଚାୟତ ସାରା କାମ ବି କରୁଛନ୍ତି। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ; ଗାଁ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଏକାଠି କରି ବଣ୍ଡା ଭାଷାରେ କରୋନା ସଚେତନତା ସ୍ଲୋଗାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଏହାକୁ ସଚେତନତା ରଥ ଦ୍ବାରା ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଅଣ୍ଡାହାଲ୍ ପଞ୍ଚାୟର ୧୨ଟି ଗାଁର ବଣ୍ଡା ଜନଜାତି କରୋନା ବାବଦରେ ସଚେତନ ହୋଇ ପାରିଛନ୍ତି।

ପଦ୍ମା କିନ୍ତୁ କେବଳ କରୋନା ସଚେନତା ପାଇଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଆଦୃତ ନୁହଁନ୍ତି; ବରଂ ବଣ୍ଡା ଜନଜାତିଙ୍କ ସବୁ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ସେ ଢାଲ ପରି ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି। କରୋନା ସମୟରେ ବଣ୍ଡା ଘାଟିରେ କୌଣସି ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ପ୍ରସବ ବା ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଡାକ୍ତରଖାନା ଯିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିଲେ ଖୋଜା ପଡ଼ନ୍ତି ପଦ୍ମା। ସହଯୋଗୀ ନନ୍ଦ ସିସାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ବୁଲେଟ୍ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସରେ ନିଜେ ରୋଗୀ ସହ ଯାଇ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ; ମା’ ଓ ପିଲା ଉଭୟ ସୁସ୍ଥ ନ ହେବା ଯାଏଁ ପାଖେ ପାଖେ ରହି ସେମାନଙ୍କର ସବୁ ସେବା ଯତ୍ନ କରୁଛନ୍ତି।

ଏ ବାବଦରେ ପଦ୍ମା କହନ୍ତି, ବଣ୍ଡା ଜନଜାତିଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ସମସ୍ୟାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରି ଏହାର ସମାଧାନ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ବଣ୍ଡା ଜନଜାତି ଉନ୍ନୟନ ସଂସ୍ଥା ସହଯୋଗରେ ଏହାର ସମାଧାନ କରିବାକୁ ସେ ଗାଁର ଯୁବକଙ୍କ ସଂଘରେ ଥିବା ଯୁବତୀମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି କଲି | ଗ୍ରାମ୍ୟ ଉନ୍ନୟନ ସମିତିର ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକଜୁଟ୍ କରି କରୋନା ଭଳି ସମସ୍ୟାରେ ସମାଧାନର ବିକଳ୍ପ ରାସ୍ତା ବାହାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯାହାର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ଆଜି ବଣ୍ଡା ଘାଟିରେ ଗଡ଼ିପାରିଛି ବୁଲେଟ୍ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ | ଖାଲି ବୁଲେଟ୍ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ଗଡ଼ିନି; ଜଣେ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାଙ୍କ ପ୍ରସବ ବି ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ହୋଇପାରିଛି। ଆଣ୍ଡ୍ରାହାଲ ପଞ୍ଚାୟତର ଅଧିକାଂଶ ଗାଁ ଏବେ କରୋନାମୁକ୍ତ ହୋଇ ସାରିଥିବା ବେଳେ ଆଗକୁ କିପରି ପୂରା ପଞ୍ଚାୟତର ୮୫୦ ପରିବାର କରୋନା କବଳରୁ ବର୍ତ୍ତିପାରିବେ ତାହାହିଁ ଆମର ଚେଷ୍ଟା।

ପରିବାରର ଯାବତୀୟ ଚାପ ସତ୍ତ୍ଵେ ବିବାହିତ ପଦ୍ମା କିନ୍ତୁ ନିଜ ଦାୟିତ୍ବରୁ ଓହରି ଯାଇନାହାଁନ୍ତି; ବରଂ ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସଙ୍କଳ୍ପବଦ୍ଧ ହୋଇ ସ୍ବର ଉଠାଇ ପାରୁ ନ ଥିବା ବଣ୍ଡା ଜନଜାତିଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ସବୁ ସମୟରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି। ପଦ୍ମା କହନ୍ତି, ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରଶାସନ, ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଅନୁସୂଚିତ ଜାତି ଓ ଜନଜାତି ବିଭାଗ, ଆଦିବାସୀ ଉନ୍ନୟନ ସଂସ୍ଥା ଓ ଓପିଲିପିର ସହଯୋଗରେ ଏସବୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇ ପାରିଛି। ଆର୍ଥିକ ସହଯୋଗ ହେଉ କି କୌଣସି ଭିଭିଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା କଥା ହେଉ, ସବୁଥ୍‌ରେ ସେମାନେ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରିଛନ୍ତି ଓ ଆମ ପରିକଳ୍ପନାକୁ ବାସ୍ତବ ରୂପ ଦେବାକୁ ସହଯୋଗ କରିଛନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମପୁର: ବୟସ ୫୯ ହେବ। ଅଣ୍ଟା, ପିଠି, ବେକ ଅବସ୍ଥା ଏମିତି ହେଲାଣି ଯେ, ଏହାର ନିବାରଣ ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ପିଜିଓଥେରାପି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ଵେ କିନ୍ତୁ ହାରିଯାଇନି ମନ | ଥକିଯାଇନି ପାଦ। ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ଥାଇ ବି ଆଜି ସେ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁକରଣୀୟ ହୋଇ ପାରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଯୁବସୁଲଭ ଗୁଣ ଆଜି କେବଳ ତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ; ବରଂ ଦାୟିତ୍ବରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ପଡ଼ାର ଲୋକଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ରଖୁଛି | ତାଙ୍କ କର୍ମନିଷ୍ଠତା ଯୋଗୁଁ ହିଁ କରୋନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଲହର; ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରାଚୀର ଡେଇଁ ସାହି ମାଡ଼ି ପାରିନି | ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦାହରଣ ପାଲଟିଥିବା ଏମିତି ଜଣେ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦି ହେଲେ ସଂଯୁକ୍ତା |

ବ୍ରହ୍ମପୁର ସହର ୨୫ ନମ୍ବର ୱାର୍ଡ଼ ଦୀପ ସାହିର ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦି ସଂଯୁକ୍ତା । ୧୯୯୦ ମସିହା ଠାରୁ ସେ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି କର୍ମଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ବେଳେ ଇତିମଧ୍ୟରେ ୩ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି। ଘର ଘର ବୁଲି ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟବସ୍ଥା ଯାଞ୍ଚ କରିବା ହେଉ, କି ଶରୀରରେ ଅମ୍ଳଜାନ ସ୍ତର ଯାଞ୍ଚ, ସବୁଥରେ ନିଜକୁ ସାମିଲ କରିଛନ୍ତି ସଂଯୁକ୍ତା। ପ୍ରତିଦିନ ସାହିରେ ଥିବା ଶିଶୁ, ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟବସ୍ଥା ବୁଝିବା ସହ ସେମାନଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି । ପ୍ରସୂତିଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟର ଯତ୍ନ ନେବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଥିବା ବେଳେ ଗର୍ଭବତୀଙ୍କୁ ସଚେତନ ରହିବାକୁ କହିଥା’ନ୍ତି। ଏବେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ୫ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଓ ୫ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ସମେତ ୫୩ ଜଣ ଶିଶୁ ଅଛନ୍ତି। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ; ବାହାରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସାହିରେ ପଶିବା ପୂର୍ବରୁ ସଙ୍ଗରୋଧରେ ରହିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ମାସ୍କ ଓ ସାନିଟାଜର୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ସହ ସାବୁନ୍‌ରେ ବାରମ୍ବାର ହାତ ଧୋଇବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇଥା’ନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ସାହିର ଟିକିନିଖ୍ ଖବର ରଖିବା ସହ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରାଇବା ପାଇଁ ନେଇଥା’ନ୍ତି।

ପ୍ରସ୍ତୁତି ମା’ ଓ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାଙ୍କ କାମ କରୁଛୁ। ହେଲେ ଏବେ କରୋନା ସଚେତନତା ସହ ଏସବୁ କାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭିନ୍ନ ଅନୁଭୂତି ଆଣିଦେଇଛି। କରୋନା ଯୋଗୁଁ ଗୋଷ୍ଠୀରେ କାମ କରିବାର ଲାଭ ଓ ସଫଳତା ବେଶ୍ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଜଣାଯାଉଛି | ମୋ ଦାୟିତ୍ବରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ପଡ଼ାରେ କରୋନା କୋପ ନ ପଡ଼ିବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେୟ ଆଶା ଦିଦି ଆରତି ପାଣିଗ୍ରାହୀ ଓ ଏଏନ୍ଏମ୍ ପ୍ରଣତି ଦଳେଇଙ୍କର ସେମାନଙ୍କ ସହଯୋଗ ବିନା ଏସବୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା ।”

ଏକଦା ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲା ହସ୍ପଟ୍ ପାଲଟିଥିବାବେଳେ ବ୍ରହ୍ମପୁର ସହରରେ ମଧ୍ୟ ସଂକ୍ରମିତଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ହୁ ହୁ ହୋଇ ବଢ଼ୁଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଦୀପ ସାହି କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ ଥିବା ଦୀପସାହି ଓ ବର୍ମାସାହିର ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରତି ସଂଯୁକ୍ତା ଦିଦି ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ। ପ୍ରଶସାନର ସମସ୍ତ ନିୟମାବଳୀ ମାନିବାକୁ ଲୋକଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ; ସରକାରଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ନିଜକୁ ଜଡ଼ିତ ରଖ୍ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କୁ କିପରି ଉପଯୁକ୍ତ ସେବା ମିଳିବ ସେଥିପାଇଁ ସେ ଦିନରାତି ଏକ କରିଦେଇଛନ୍ତି ।

ଅନୁଗୁଳ: କରୋନାର କରାଳ ରୂପ ଏତେ ଭୟାବହ ହେଲାଣି ଯେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇବା ଏବେ ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ପାଲଟିଛି । ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇବାର କଷ୍ଟକୁ ବି ବଳିଯାଉଛି ଶବକୁ ଶେଷ ବିଦାୟ ନ ଦେଇ ପାରିବା। ଧର୍ମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁମୋଦିତ ଏହି ଶେଷ ଅର୍ଘ୍ୟକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନୁପାଳନ ନ କରିପାରି ଏବେ ଶହ ଶହ ଲୋକ ମାନସିକ ଚିନ୍ତାରେ ଥିବା ବେଳେ ଶବର ଶେଷ ସାଥୀ ହେବାକୁ ସହଯୋଗର ହାତ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି କିନ୍ନର ଚିନ୍ମୟୀ । ପୂରା ନାମ ଚିନ୍ମୟୀ ଦାସ। ଅନୁଗୁଳ ଜିଲ୍ଲାର ଜରପଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଲେଡିଜ୍ କଣ୍ଠର କରିଥିବା ଚିନ୍ମୟୀ କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ବଦାନ୍ୟତା ପାଇଁ କାହାଠାରୁ ସାହାଯ୍ୟ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ; ବରଂ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଏସବୁ ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଆପଣେଇଥିବା କହନ୍ତି।

ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ଗରିବ, ଦୁଃଖ୍ ବେସାହାରାଙ୍କୁ ସାହାରା ଦେବା ସହ ସେମାନଙ୍କ ବିପଦରେ ଛିଡ଼ା ହେବା ପାଇଁ ଚିନ୍ମୟୀ ଏଭଳି ସେବାରାସ୍ତାରେ ପାଦ ଥାପିଛନ୍ତି। ଦିନେ ସମାଜ ଆନ୍ଧ୍ରରେ ଅବହେଳିତ ଓ ଘୃଣ୍ୟ ପାଲଟିଥିବା କିନ୍ନର ଚିନ୍ମୟା ଏବେ ସମସ୍ତ କରୋନା ରୋଗୀ ଓ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବଦୂତ ସଦୃଶ। ଯାହାକି ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗରେ କେବଳ ପ୍ରଶଂସିତ କରିନି; ଏଥୂପାଇଁ ତାଙ୍କ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବି ବଢ଼ାଇଛି। ବୃତ୍ତିରେ ଯଦିଓ ସେ କୌଣସି ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦି, ଅଶା କର୍ମୀ, ଏଏନ୍ଏମ୍ ନୁହଁନ୍ତି; ତଥାପି ତାଙ୍କ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ସେବା ମନୋଭାବ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ତୁଳନାରେ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର କରି ପାରିଛି। ନିଜର ନିଚ୍ଛକ ସେବା ମନୋଭାବ ଯୋଗୁଁ ଚିନ୍ମୟ ଇତି ମଧ୍ୟରେ ୨୦ରୁ ଅଧିକ ଶବର ସତ୍କାର କରି ସାରିଛନ୍ତି।

କେବଳ ଶବଦାହ ନୁହେଁ; ଜିଲ୍ଲାକୁ ଆସୁଥିବା କରୋନା ପୋଜେଟିଭ୍ ରୋଗୀଙ୍କୁ କିପରି ସବୁ ପ୍ରକାର ସୁବିଧା ସହଜରେ ମିଳିପାରିବ ସେଥପାଇଁ ସେ ଡାକ୍ତରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ କରାଇ ଦେଉଛନ୍ତି । ରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅମ୍ଳଜାନ ସଂଗ୍ରହ କରିବା କଥା ହେଉ, କି କରୋନା ରୋଗୀ ପାଇଁ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ କରିବା ଅବା ଧାଡ଼ିରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ କରୋନା ରୋଗୀଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରିବା କଥା | ସବୁଥ୍‌ରେ ସବୁ କଥାରେ ଖୋଜା ପଡ଼ନ୍ତି ଚିନ୍ମୟୀ। ଏସବୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ବସ୍‌ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ଷ୍ଟେସନ୍, ଜଳଗହଳିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ସେ କରୋନା ସଚେତନତାର ପାଠ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି। ଗାଁ ଲୋକ କିପରି କରୋନା ଭଳ ଜଟଳ ଶବ୍ଦ ସହ ଅବଗତ ହୋଇପାରିବେ, ଏହାର ପ୍ରତିଷେଧକ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପନ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ସେଥପାଇଁ ସେ ଗାଁ ଗାଁରେ ବୁଲି ଲୋକଙ୍କୁ ସଚେତନ ବି କରୁଛନ୍ତି। ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟକର୍ମୀ, ଆଶା ଓ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦିଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରତିଦିନ ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ସେ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ମନ୍ଦ ପଚାରି ବୁଝୁଛନ୍ତି। ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳରେ ଔଷଧ ଯୋଗାଇବା ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ମନସିକ ସ୍ତରରେ ସହାନୁଭୂତି ଯୋଗାଇବା କାମ ବି କରୁଛନ୍ତି। ଆଶା ଓ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି କର୍ମୀମାନେ ଦାୟିତ୍ଵରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ କରୋନା ସଚେତନା ଦାୟିତ୍ଵ ମୁଣ୍ଡାଇଥିବା ବେଳେ ଚିନ୍ମୟୀ ଜିଲ୍ଲା ଯାକ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଏହି କାମକୁ ତ୍ବରାନ୍ବିତ କରୁଛନ୍ତି। ଜିଲ୍ଲାର ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରୁ କରୋନା ରୋଗୀଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନା ନେବାକୁ ଖବର ଆସେ ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଯାଆନ୍ତି।

ଚିନ୍ମୟୀଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ନାମ ଥିଲା ଗଗନ ବିହାରୀ ଦାସ | ୧୯୮୪ ମସିହାରେ ଜଗତସିଂପୁର ଜିଲ୍ଲା ତିର୍ତ୍ତୋଲ ଥାନା ଅନ୍ତର୍ଗତ ପୋଷଇ ଗାଁରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ ଗଗନ । ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ଯାଏଁ ପାଠ ପଢ଼ିଥିବା ଗଗନ ପିଲାବେଳୁ କିନ୍ନର ଥିବାରୁ ଗାଁରେ ଓ ସାହିପଡ଼ିଶାରେ ଟାହି ଟାପରା ସହିଛନ୍ତି। ଚାରି ଭାଇଭଉଣୀ ଓ ବାପା, ମା’ଙ୍କୁ ନେଇ ଗଗନଙ୍କ ପରିବାର। ଦାରିଦ୍ର୍ୟର କଷାଘାତରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଗଗନ ମାମୁଁ ଘର ଇରିକୁଣ୍ଡଳକୁ ଯାଇ ପିଲାବେଳ କାଟିଥିଲେ। ଗରିବ ଗୋପାଳ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରୁ ପିଲାବେଳେ ଗାଁ ମହିଷି ଚରେଇ ପରିବାରର ବୋଝ ମୁଣ୍ଡାଇଥିଲେ | ପିଲାବେଳୁ ମାଇଚିଆ ସ୍ଵାଭବର ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ସହ କେହି ସାଙ୍ଗ ହେଉ ନ ଥିଲେ । ନିଜକୁ ଅଶୁଭ ମନେ କରି ଗଗନ ନିଜେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହି ଏକଲା ଜୀବନ ବିତାଇଥିଲେ। ମାତ୍ର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ନିଜେ ରୋଜଗାର ପନ୍ଥା ଆପଣେଇବାକୁ ଯାଇ ନିଜ ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ଚିନ୍ମୟୀ କରିଦେଇଥିଲେ |

ଚିନ୍ମୟୀ କହନ୍ତି, ଏବେ କରୋନା ସମୟ ତେଣୁ ବିପଦରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସହଯୋଗର ହାତ ବଢ଼ାଇବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସେବାର ମୂଲ୍ୟ | ମୁଁ ନିଜେ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଷେଧକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରି ଲୋକଙ୍କ ସେବାରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରୁଛି। ଏବେ ସେବାର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି।

ସୁନ୍ଦରଗଡ: କରୋନାର ପ୍ରଥମ ଲହରରେ ନିଜ ଗାଁକୁ କରୋନାମୁକ୍ତ ରଖିବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇଥିଲେ ଆଉ ଏବେ ସେହି କାମକୁ ଦୋହରାଉଛନ୍ତି ଅଙ୍ଗନବାଡି ଦିଦି ବଲ୍ଲଭି | ପୂରା ପରିଚୟ ସୁନ୍ଦରଗଡ ଜିଲ୍ଲା ଟାଙ୍ଗରପାଲି ବ୍ଲକ ଅନ୍ତର୍ଗତ କେପସେ ଗାଁର ବଲ୍ଲଭି ନାଏକ। କଣ୍ଟେନମେଣ୍ଟ ଜୋନ୍ ଘୋଷିତ ହୋଇଥବା ନିଜ ଗାଁକୁ ଏହି ଟ୍ୟାଗରୁ ମୁକୁଳାଇବା ପାଇଁ ସେ ଦିନ ରାତି ଏକ କରି ଦେଇଛନ୍ତି।

ଗାଁର କିଛି ସଂକୀର୍ତ୍ତନ କଳାକାର ଅନ୍ୟ ଗାଁକୁ କି ର୍ନ କରିବାକୁ ଯାଇଥିବା ବେଳେ କରୋନା ନେଇ ଗାଁକୁ ଫେରିଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ବ୍ୟାପିବାରୁ ଗାଁକୁକଣ୍ଟେନମେଣ୍ଟ ଜୋନ୍ ଘୋଷଣା କରାଗଲା। ଏସବୁ ପରେ ବି ହାରିଲେନି ଅଙ୍ଗନବାଡି ଦିଦି। ଲୋକଙ୍କୁ ସଚେତନ କରି ଘରୋଇ ସଙ୍ଗରୋଧ ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ନିଜ ଗାଁକୁ ପୁଣି କରୋନାମୁକ୍ତ କରିବାରେ ସଫଳ ହେଲେ । ଏବେ କେହି ସକ୍ରିୟ ନାହାନ୍ତି। ଆଗାମୀ ଦିନରେ କରୋନାକୁ ଆଉ ଗାଁକୁ ପଶିବାକୁ ଦେବେ ନାହିଁ ବୋଲି ସେ କହନ୍ତି।

୫୧୪ ଜନ ସଂଖ୍ୟା ବିଶିଷ୍ଟ କେପସେ ଗାଁରେ ସର୍ବାଧିକ ୨୪୪ ଜଣ ପଛୁଆ ବର୍ଗ ରହିଥିବା ବେଳେ ୨୧୯ ଜଣ ଅନୁସୂଚିତ ଜନ ଜାତି ଓ ୫୧ ଜଣ ଅନୁସୂଚିତ ଜାତି ବର୍ଗର ଲୋକ ରହନ୍ତି। ଏମାନେ କିପରି କରୋନା ବିଷୟରେ ସଚେତନ ହେବେ ସେଥିପାଇଁ ୫୮ ବର୍ଷିୟା ଅଙ୍ଗନବାଡି ଦିଦି ବଲ୍ଲଭି ଜନ ସଚେତନତା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଲାଗି ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ତାଲାବନ୍ଦିରେ ଅଙ୍ଗବାଡି କେନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଦ ରହିଥିଲେ ହେଁ ପିଲାମାନେ କିପରି ଘରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ରହିବେ ସେଥିପାଇଁ ସେ ନିଜ ଖର୍ଚ୍ଚରେ ସାବୁନ ଓ ସାନିଟାଇଜର ଯୋଗାଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ମା’ ମାନଙ୍କୁ ହାତ ଧୋଇବାର ପ୍ରଣାଳୀ ଶିଖାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସହକର୍ମୀ ଓ ଆଶା କର୍ମୀଙ୍କ ସହ ଘର ଘର ବୁଲି ଘରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା, ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳେ ଘରୁ ବାହାରିବା, ମାସ୍କ ବ୍ୟବହାର କରିବା, ନିୟମିତ ଭାବେ ସାବୁନରେ ହାତ ଧୋଇବା,ଖୋଲା ପଡ଼ିଆରେ ମଳତ୍ୟାଗ ନ କରିବା, ତାଲାବନ୍ଦ ନିୟମକୁ ପାଳନ କରିବା ଆଦି ସମ୍ପର୍କରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଘରେ ଘରେ ଯାଇ ବୁଝାଉଛନ୍ତି। ଗାଁରେ ବୁଲି ବୁଲି କରୋନା ସଚେଚନତା ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି। ଡାକବାଜି ଯନ୍ତ୍ରରେ କୋଭିଡ ନିୟମ ସମ୍ପର୍କରେ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଉଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ସଚେତନତା ଧର୍ମୀ ପ୍ଲା କାର୍ଡ ଧରି ସଚେତନତା ସୃଷ୍ଟିରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଖାଲି ଯେ ନିଜ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଭିଡିଓ ରେକର୍ଡିଂ କରି ଜନ ସଚେତନତା ସକାଶେ ସାମାଜିକ ଗଣ ମାଧ୍ୟମରେ ପୋଷ୍ଟ ବି କରୁଛନ୍ତି ।

ଏତଦବ୍ୟତୀତ, ଅଙ୍ଗବାଡି ଦିଦି ବଲ୍ଲଭି ବାହାର ଅଞ୍ଚଳରୁ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ଉପରେ ତୀକ୍ଷଣ ନିଜର ରଖ୍ ପ୍ରଶାସନକୁ ଜଣାଉଛନ୍ତି। ସମ୍ପ୍ରତି ପଲସ ଅକ୍ସିମିଟରରେ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ଅମ୍ଳଜାନ ସ୍ତର ଓ ଇନଫ୍ରା ଥର୍ମୋମିଟରରେ ତାପମାତ୍ର ରେକର୍ଡ କରୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ କରୋନା ପରୀକ୍ଷା କରାଇବାକୁ ପ୍ରବ ରାଉଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବିକ କରୋନା ସଚେଚନତା ଦିଗରେ ଅଙ୍ଗନବାଡି ଦିଦି ବଲ୍ଲଭିଙ୍କ ନିଷ୍ଠାପର ଉଦ୍ୟମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କରୋନା ଲଢେଇରେ ଅନୁକରଣୀୟ।

ନୟାଗଡ଼: କରୋନା ଯୋଗୁଁ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଘରେ ବସି ସୁସ୍ଥ ରହିବା କଥା ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ, ସେତେବେଳେ ଏମାନେ ଘରକୁ ଘରକୁ ଘର ଯାଇ କରୋନା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଗ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି । ସଂକ୍ରମିତଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଔଷଧ ଦେବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେମାନେ କିପରି ସଙ୍ଗରୋଧ ହୋଇ ମାନସିକ ସୁସ୍ଥତାରେ ରହିପାରିବେ ସେସବୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି। କେତେବେଳେ ଗାଁ କଲ୍ୟାଣ ସମିତି ସହାୟତାରେ ସଚେତନତା ଶୋଭାଯାତ୍ରା କରି କରୋନା ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଘରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚାଇବାର ଉଦ୍ୟମ କରୁଛନ୍ତି ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ମହିଳା ସ୍ଵୟଂ ସହାୟକ ଗୋଷ୍ଠୀ କର୍ମକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଏହାର ପ୍ରତିଷେଧକକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରୁଛନ୍ତି । ଏଭଳି ଜଣେ ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ି ଦିଦି ହେଲେ ନୟାଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲା ଭାପୁର ବ୍ଲକ୍ ରାକମା ପଞ୍ଚାୟତର ନମିତା ପାଟ୍ଟଯୋଶୀ।

ସକାଳ ୮ରୁ ଅପରାହ୍ନ ବିଭିନ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ କାମ କରନ୍ତି ନମିତା। ସକାଳ ବେଳା ଆଶା ଦିଦି ନିବାସି ବାରିକଙ୍କ ସହ ମିଶି ଘରକୁ ଘର ଯାଇ ଲୋକଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ କଥା ବୁଝିବା ସହ ଥର୍ମାଲ୍ ସ୍କ୍ରିନିଂ ଓ ଅଡିମିଟରରେ ଅମ୍ଳଜାନ ମାତ୍ରା ମାପିଥାନ୍ତି । ଏହାସହ ସଙ୍ଗରୋଧ ଭାବେ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ବାବଦରେ ସଚେତନ କରିବା ସହ କିପରି ପ୍ରତିଷେଧକ ନେବେ ସେ ବାବଦରେ ବୁଝାଇଥାନ୍ତି। ନିଜେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ମାସ୍କ ଓ ଗ୍ଲାସ ପିନ୍ଧି ଗାଁରେ ଥିବା ବୟସ୍କମାନଙ୍କୁ କରୋନା କଟକଣା ମାନିବା ପାଇଁ ନିବଦେନ କରୁଛନ୍ତି । ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାସ୍କ ଓ ସାନିଟାଇଜର ବଣ୍ଟନ କରୁଛନ୍ତି | ମହିଳା ସ୍ଵୟଂ ସହାୟକ ଗୋଷ୍ଠୀର ସଭାପତି ଓ ସମ୍ପାଦକମାନଙ୍କୁ ଡାକି ଓ ଗାଁ କଲ୍ୟାଣ ସମିତି ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି କରି ହାତ କରୋନା ବାବଦରେ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ଏହାଛଡ଼ା ସାହି ସାହିରେ ଯାଇ ଲୋକଙ୍କ ହାତ ଧୋଇବା, ମାସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ, ଗହଳି ଜାଗାକୁ ନ ଯିବାକୁ ସଚେତନ କରୁଛନ୍ତି । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ ପ୍ରତି ୧୫ ଦିନରେ ଥରେ ଗାଁ ଭିତରେ ଥିବା କୋଠାଘର, ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗି ମନ୍ଦିର ମଣ୍ଡପ, ସର୍ବସାଧାରଣ ସ୍ଥାନ ଆଦି ସାନିଟାଇଜ୍ କରୁଛନ୍ତି।

ନିମତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଏବେ ୨୦୩ ପରିବାରର ୯୭୫ ଲୋକଙ୍କ ଭାର । ନିପଟ ମଫସଲ ଗାଁ ହୋଇଥିବାରୁ ନମିତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ କଷ୍ଟ ହେଉଛି ଲୋକଙ୍କୁ ଟିକାକରଣ ଓ ଆଣ୍ଟିଜେନ୍ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ବୁଝାଇବା। ଏସବୁ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସତ୍ତ୍ବେ ସେ କେବେ ପଛକୁ ଫେରି ନାହାନ୍ତି; ବରଂ ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣ ଜଣ କରି ବୁଝାଇ କରୋନା ସଞ୍ଜୀବନୀ ନେବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଉଛନ୍ତି। ସକାଳ ବେଳା ଘରକୁ ଘର ଯାଇ, ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ପ୍ଲାକାର୍ଡ ଧରି ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ପାଠ ପଢ଼ାଉଥିବା ବେଳେ ଅପରାହ୍ନରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ପାଠ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି । ଏବେ ସ୍କୁଲ ବନ୍ଦ ଥିବା ବେଳେ ୩ରୁ ୬ ବର୍ଷ ବୟସର ଶିଶୁ ଯେପରି ପାଠ ପଢ଼ା ଭୁଲି ନ ଯିବେ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ୩ ରୁ ୪ ଜଣ ପିଲାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ନାଚ ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇଥାନ୍ତି। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରି-ସ୍କୁଲ ଅରୁଣିମା କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ଦେଇ ସେମାନେ କିପରି ପଠ ପଢ଼ା ସହ ସଂଶ୍ଳିଷ୍ଟ ରହିବେ ସେଥ୍ପାଇଁ ମା’ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସଚେତନ କରାଇଥାନ୍ତି। ଏସବୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ, ନବଜାତକଙ୍କ ଟିକାକରଣ, ପିଲାଙ୍କୁ ଛତୁଆ ଓ । ଅଣ୍ଡା ବଣ୍ଟନ କମର ଦାୟିତ୍ୱ ବି ସମ୍ଭାଳିଥାନ୍ତି।

ଗାଁର ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ, ଶିକ୍ଷା ଓ ପରିମଳର ଦାୟିତ୍ଵ ନେଇଥିବା ନମିତା ୨୦୧୮ରେ ନିଜର ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ସେବା ମନୋଭାବ ଯୋଗୁଁ ରାଜ୍ୟସ୍ତରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ୨୦୧୭ ରୁ ୨୦୨୦ ଯାଏଁ ବିଭିନ୍ନ ଜିଲ୍ଲାସ୍ତରୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏସବୁ ସମ୍ମାନ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଅହଂକାରୀ କରାଇନି ବରଂ ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ମାର୍ଜିତ କରିଛି। ଏଥିପାଇଁ ସେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେଲାଣି କରୋନା ସମୟରେ ଆଗଧାଡ଼ିର ଯୋଦ୍ଧା ଭାବେ ନିଜର ସବୁ ଦାୟିତ୍ଵ ପ୍ରତିପାଦନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି। ସ୍ବାମୀ ଓ ପିଲାମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝି ସମାଜ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ପଦାକୁ ପାଦ କାଢ଼ିଛନ୍ତି। ତା’ ପୁଣି ଅଭିନବ ଢଙ୍ଗରେ। ନମିତା କହନ୍ତି, ପ୍ରତିଦିନ କିଛି ଔଷଧ, ଅକ୍ସିମିଟର, ଥର୍ମାଲ ସ୍କ୍ରିନିଂ, ଫାଷ୍ଟ ଏଡ ବକ୍ସ ସାଥ୍‌ରେ ନେଇ ଆମେ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ| ଆଉ ଦରକାର ହେଲେ ହାତରେ ପ୍ଲାକାର୍ଡ ଓ ରାଲି କରି ଲୋକଙ୍କୁ କରୋନା ପାଠ ପଢ଼ାଉ | ଗାଁକୁ କରୋନା ମୁକ୍ତ କରିବା ଆମର ଏକମାତ୍ର ସଂଙ୍କଳ୍ପ | ଗାଁ କରୋନା ମୁକ୍ତ ନ ହେବା ଯାଏଁ ଏ ଅଭିଯାନ ଏମିତି ଚାଲିବ |